Historia

historia

W latach `60 Płock, stolica Mazowsza, piękne miasto o bogatych trady­cjach, stał się widownią gwałtownych przeobrażeń: techni­cznych, urbanistycznych, socjologicznych i kulturowych. Z miasteczka średniej wielkości (45 tys. mieszkańców) zmienił się w centrum polskiego przemysłu petrochemicznego. Zawdzięczał to powstaniu w r. 1964 Mazowieckich Zakładów Rafineryjnych i Petrochemicznych. Znaczenie takiej inwestycji dla miasta jest zrozumiałe dla każdego, to szansa rozwoju w każdej dziedzinie życia. Przybywało ludności: rok 1961 – 45,7 tys., rok 1970 – 72,3 tys. Budowano nowe osiedla, przedszkola i szkoły. Dwa istniejące licea w Płocku przestały wystarczać. Toteż w 1970 roku Kurato­rium Oświaty i Wychowania w Warszawie powołało do życia III Liceum Ogólnokształcące. Stanowisko dyrektora objął doświadczo­ny pedagog mgr Stanisław Sikora.

Dziś „trzecie” kojarzy się wszystkim z zadbanym dużym budyn­kiem u zbiegu ulic Łukasiewicza i Gałczyńskiego, ale nie od razu była to siedziba szkoły. Lata 1970-1974 to czas tułaczki. Szkoła przenosiła się z miejsca na miejsce niemal co rok. W roku szkolnym 1970/71 szkoła znajdowała się w budynku Studium Nauczycielskie­go przy ul.Jachowicza 20.

Następnie na dwa lata przeprowadzono się do budynku przy ulicy Miodowej i dzielono go ze Szkołą Podstawową nr 7, która zresztą mieści się tam do dzisiaj. W czwartym roku działalności (1973 – 1974) gościła III LO filia Politechniki Warszawskiej przy ulicy Łukasiewicza. Jedynie biblioteka szkolna na ten rok pozostała w SP nr 7, w niedalekiej perspektywie bowiem była przeprowadzka do własnego budynku przy ulicy Łukasiewicza 11.

Taka sytuacja wymagała trudu i cierpliwości zarówno kadry pedagogicznej, jak i uczniów. Z pewnością na atmosferę pracy wpływał fakt, że w pierwszym roku wszystkich 110 uczniów III LO zdawało egzamin wstępny w innych szkołach. W drugim roku ze 160 uczniów 1,5 klasy zrekrutowano w III LO zaś 2,5 klasy w innych szkołach, w trzecim roku natomiast na 156 uczniów 86 zdawało bezpośrednio w „trzecim”, reszta w innych szkołach,

Z roku na rok przybywa oddziałów i w r. szk. 1973/74 powołuje się na zastępcę dyrektora szkoły mgra Adama Wojtalewicza.

15 VIII 1974r. szkoła mogła wprowadzić się do swojej siedziby. Budynek był typowy: 2 piętra, 16 pracowni, sala gimnastyczna, stołówka, biblioteka.

W 1973 r. szkoła starała się o otrzymanie imienia Mikołaja Kopernika. Później padają jeszcze trzy propozycje; każda szeroko uzasadniona przez Radę Pedagogiczną: Krzysztof Kamil Baczyński, Krzywousty, Witold Zglenicki.

17 VI 74r. podjęto ostatecznie decyzję o nadaniu szkole imienia Marii Dąbrowskiej, a Szczepowi Harcerskiemu imienia Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

W listopadzie 1974 roku Kuratorium Oświaty i Wychowania wydało dokument – akt nadania imienia szkole, której pełna nazwa odtąd brzmi:

„III Liceum Ogólnokształcące im. Marii Dąbrowskiej w Płocku”. Uroczystość wręczenia sztandarów szkole i Drużynie Harcer­skiej a także odsłonięcia tablicy pamiątkowej na okoliczność 10 rocznicy śmierci Marii Dąbrowskiej odbyła się 19 IV 75r. „Tygodnik Płocki” pismo lokalne, w dn. 27 IV 75r. odnotował ten fakt uroczystą (nad winietą!), ale lakoniczną notatką:

„Maria Dąbrowska – patronem III Liceum Ogólno­kształcącego. Z udziałem l sekretarza KMiP PZPR – Kazimierza Janiaka oraz prezydenta miasta Płocka -Henryka Rybaka odbyła się w III Liceum Ogólnokształ­cącym uroczystość nadania szkole imienia znakomitej pisarki, wielkiej patriotki i szlachetnego humanisty – Marii . Dąbrowskiej.

Podczas tej uroczystości dokonano odsłonięcia pamiątko­wej tablicy ku czci patronki szkoły, wręczono młodzieży sztandar, ufundowany przez załogę Zakładów Mięsnych, a także nadano szczepowi harcerskiemu imię bohatera Po­wstania Warszawskiego – Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Harcerze otrzymali sztandar, ufundowany przez Komitet Rodzicielski.

Przebieg uroczystości, bogata część artystyczna, upamięt­niająca życie i twórczość Marii Dąbrowskiej, wreszcie spot­kanie zaproszonych gości z gronem nauczycielskim i aktywem rodzicielskim umożliwiły prezentację dorobku wy­chowawczego i dydaktycznego szkoły, który stawia ją w rzędzie najnowocześniejszych placówek oświatowych woje­wództwa warszawskiego.”

Liceum rozrasta się dynamicznie. W 1970 roku rozpoczynały naukę 3 klasy, w 1974 roku było ich 19. Poszerzała się zdecydo­wanie oferta profilów. Na początku uczniowie edukowali się w dwóch profilach: matematyczno-fizycznym i humanistycznym. W 1974 roku było ich pięć: ogólny, matematyczno-fizyczny, huma­nistyczny, podstawowy z rozszerzonym językiem rosyjskim, biologiczno-chemiczny.

Budynek zostaje coraz lepiej zagospodarowany. Być może wy­starczyłby dla samego Liceum, ale w 1975 r. powstaje tu Studium Wychowania Przedszkolnego (równolegle też Wieczorowe Stu­dium Wychowania Przedszkolnego) rekrutujące młodzież z by­łych powiatów: płockiego, płońskiego, gostynińskiego, sierpeckiego i żuromińskiego.

III LO stanowi od tego roku część Zespołu Szkół Kształcenia Ogólnego i Wychowania Przedszkolnego. W zasadzie do 1998 roku będzie należało do Zespołu Szkół, choć jego nazwy będą się zmieniać. Każda z placówek należących do Zespołu zachowała autonomię, ale dzielenie pomieszczeń, łączenie rad pedagogicz­nych, poszerzanie księgozbioru, możliwość otrzymania dla po­trzeb Zespołu dotacji i funduszy pobudza rozwój samego Liceum Ogólnokształcącego.

W 1982 r. od l września szkoły mieszczące się w dalece już niewystarczającym budynku otrzymują nazwę Zespołu Szkół Ogól­nokształcących i Pedagogicznych. W skład wchodzą trzy odrębne jednostki: III Liceum Ogólnokształcące, Studium Nauczania Początkowego i Studium Wychowania Przedszkolne­go. Te dwie ostatnie zostaną wkrótce (w 1984r.) przekształcone w Studium Nauczycielskie, kształcące w wielu kierunkach: naucza­nie początkowe, wychowanie przedszkolne, wychowanie fizyczne, praca-technika, plastyka, muzyka, język polski, matematyka.

Rozpoczyna się batalia o rozbudowę szkoły.

Rok 1984. W ramach Zespołu zostaje powołane 6-letnie Stu­dium Nauczycielskie. W zasadzie dwustopniowe. Uczniowie uczęszczają przez pierwsze cztery lata do liceum ogólnokształ­cącego, a następnie przechodzą bez egzaminów na dwuletni kie­runek wychowanie przedszkolne. Młodzież ucząca się w 6-letnim Studium stanowi integralną część społeczności Liceum, nauczy­ciele Liceum uczą w klasach Studium, uczniowie zdają ten sam egzamin dojrzałości przed komisją Liceum i otrzymują świadec­two jego ukończenia.

Zresztą nikt nie odczuwa na co dzień sztucznego podziału na Liceum i Studium 6-letnie, ale oblicze szkoły wyraźnie się zmienia. Przychodzi młodzieży ciekawej świata, zaangażowanej, która chętnie śpiewa, gra, ma­luje, komponuje.

Rośnie nowy segment budynku. 31 VIII 1987 r. odchodzi na emeryturę zasłużony działacz oświatowy, twórca III LO, Stani­sław Sikora.

Stanowisko dyrektora obejmuje 1 IX 1987r. mgr Jan Owczuk. Na pierwszym posiedzeniu Rady Pedagogicznej składa obietnicę:

„Będzie to nie trzecie, ale pierwsze liceum w naszym mieście”. Ze środowiskowej typowej szkoły rozwija się otwarta, ciekawa placówka. Dzięki inicjatywie Danuty Charążki szkoła podejmuje stałą współpracę, w postaci wymiany grup młodzieży z siostrzanym miastem w Darmstadt (Niemcy). Współpraca trwa do dziś, jest naprawdę owocna i satysfakcjonująca. Prowadzą ją germanistki pani Małgorzata Starzyńska i pani Anna Wysocka – Bijak.

Wyposażenie szkoły zaczyna być wręcz imponujące: znakomicie wyposażona sala video, pracownie komputerowe, pracownie muzyczne, stoły dyspozycyjne we wszystkich salach przedmiotowych.

Dobudowany segment zostaje oddany do użytku w 1989 roku. Przybywa 10 pracowni i pomieszczenia biurowe.

 Dyrektor Jan Owczuk przystępuje natychmiast do budowy wielofunkcyjnej sali widowiskowej, która szczególnie dla Zespołu kształcącego w kierunkach artystycznych okazuje się być niezbędną.

 Stanowisko drugiego zastępcy dyrektora szkoły obejmuje w 1989r. mgr Teresa Orłowska. Z-ca dyrektora Adam Wojtalewicz odchodzi z końcem tego roku na emeryturę.

 Każda szkoła jako organizm społeczny odbija wyraźnie zmiany, jakie zachodzą w kraju po roku 1989. W 1990 roku wraca religia do szkół. III Liceum Ogólnokształcące leży na terenie parafii Świętej Jadwigi Królowej, której proboszczem jest ks. Stanisław Kaźmierczak. Rozpoczyna się czas pozytywnej współpracy.

7 czerwca 1991 r. w dniu wizyty Papieża Polaka Jana Pawła II w Płocku budynek szkoły zmienia się w Centrum Prasowe. Podstawą działalności szkoły, jej planów wychowawczych staje się Powszechna Deklaracja Praw Człowieka i Obywatela.

W 1992 r. zostaje powołana Społeczna Rada Szkoły oraz bardzo efektywnie działający „Klub Przyjaciół III LO”. Klub finansuje dodatkowe zajęcia i konsultacje, twórczą działalność młodzieży oraz funduje nagrody dla najlepszych.

Z końcem roku szkolnego 1991/92 zostaje rozwiązane 6-letnie SN. Klasy SN-u przechodzą do struktury III LO. Tymczasem baza lokalowa staje się znów za mała. Dobudowany zostaje jeszcze jeden segment. A wkrótce nowy zespół obiektów sportowych:

Zespół Szkół Ogólnokształcących i Pedagogicznych przekształ­ca się 16 XI 1992 r. w Zespół Szkół i Zakładów Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli. Obejmuje on: III Liceum Ogólno­kształcące, Studium Nauczycielskie, Kolegium Nauczycielskie, Wojewódzki Ośrodek Metodyczny i Pedagogiczną Bibliotekę Wojewódzką z filiami w województwie, a od 1994 r. Nauczyciel­skie Kolegium Języków Obcych.

Tradycyjnie społeczeństwo Płocka wszystkie te instytucje, które podkreślamy wyraźnie, były autonomiczne, łączy z „trzecim”. Wynikają z tego czasem wręcz nieporozumienia. Skojarzenia z instytucją, która powstała jako pierwsza w budynku przy ulicy Łukasiewicza 11, są najsilniejsze.

III Liceum rozwija się nadzwyczaj ekspansywnie. Przybywa klas i profili. W 1992/93 r. przyjmuje się 11 klas pierwszych. W 1993/94 r. przyjmuje się 12 klas pierwszych. Młodzież może wybierać spośród kierunków: podstawowy, podstawowy z rozszerzonym językiem niemieckim, podstawowy z rozszerzonym językiem angielskim, pedagogiczny, humanistyczny, biologiczno-chemiczny, ekologiczny, matematyczno fizyczny, podstawowy z rozszerzoną informatyką.

W roku szkolnym 1995/1996 otworzyliśmy także autorską klasę w zakresie języka rosyjskiego o profilu podstawowym z rozsze­rzoną leksyką marketingu i reklamy. Zdecydowane profilowanie klas (zwiększony przydział godzin na przedmioty kierunkowe) dokonuje się w trzeciej klasie.

W 1994 r. stanowisko zastępcy dyrektora szkoły obejmuje mgr Jarosław Zaroń. Po jego rezygnacji w 1998r. dyrektor Jan Owczuk powołuje mgr Katarzynę Góralską na to stanowisko.

Zespół łączący tyle instytucji mógł funkcjonować na zasadzie korzystnej współpracy dzięki temu, że wszystkie one działały dla dobra ucznia, studenta i służyły rozwojowi nauczycieli. Niestety, nie wszystkie miały lokalowy komfort, nawet gdy wybudowano już kolejny segment dla WOM-u.

Głębokie zmiany administracyjne w czerwcu 1998r. przyczyniają się do niespodziewanej likwidacji Zespołu Szkół i Zakładów Kształcenia i Doskonalenia Nauczycieli. Każda z jednostek wchodzących w skład zespołu staje się niezależną instytucją.

Uczniowie III Liceum Ogólnokształcącego, dowiadując się o zamiarach przeniesienia liceum do innego budynku, rozpoczynają prawdziwą walkę o „Trzecie”, czym potwierdzają przywiązanie do swojej szkoły, odwagę w wygłaszaniu opinii i wyrażaniu autentycznych emocji.

31 października 1998r. odchodzi na emeryturę zastępca dyrektora Teresa Orłowska.

31 sierpnia 1999r. odchodzi na emeryturę dyr. Jan Owczuk. Funkcję dyrektora szkoły obejmuje mgr Katarzyna Góralska. Powołuje dwóch zastępców: mgr Mirosławę Garstkę i mgr Jadwigę Olejnicką.

Od 1. 01. 1999r. rozpoczął się okres współpracy z nowym organem prowadzącym – Gminą Płock.

Pani dyrektor Katarzyna Góralska przez cały okres pełnienia swojej funkcji musiała zmagać się ustawicznie z władzami Państwowej Szkoły Zawodowej, które dążyły do przejęcia jak największej liczby lokali w budynku przy ulicy Łukaszewicza 11. Rozbieżność interesów obu instytucji sprawiła, że w rozwiązanie sporu włączali się też negocjatorzy, czyli przedstawiciele Urzędu Miasta Płocka czy Urzędu Marszałkowskiego. Na koniec osiągnięto kompromis, w wyniku którego pani dyrektor Katarzyna Góralska podpisała wieloletnią umowę na wynajem 3 sal lekcyjnych, szatni i wejścia od ulicy Gałczyńskiego na parterze i w piwnicach budynku. „Trzecie” utraciło możliwość korzystania z hali sportowej (PWSZ nie wyraziło zgody nawet na udostępnienie jej na bale studniówkowe), sale lekcyjne, z których korzystało dotąd, a mieściły się w części będącej przedmiotem sporu. Spowodowało to kłopoty lokalowe, co utrudniało organizację zajęć i obniżało w sposób znaczący komfort pracy i nauki. W wyniku licznych zabiegów rozpoczęto realizację rozbudowy infrastruktury. W roku 2003 nadbudowano aulę.

Równocześnie dokonywały się zmiany kadrowe, ponieważ na emeryturę w roku 2004 przeszła wicedyrektor Jadwiga Olejnicka, a na to stanowisko został powołany mgr Krzysztof Wiśniewski. Zarządzaniem placówką zajmowali się więc: dyr. Katarzyna Góralska, wicedyr. Mirosława Garstka i wicedyr. Krzysztof Wiśniewski. Oprócz standardowych zadań zarządzający placówką zmuszeni byli przyjąć plan działania, który gwarantowałby właściwy rozwój szkoły i dawałby możliwości progresu w przyszłości szkole, systematycznie realizującej cel bycia „pierwszym” liceum w Płocku. Młodzież coraz chętniej wybierała ofertę edukacyjną III Liceum Ogólnokształcącego im. Marii Dąbrowskiej, której renoma ustawicznie rosła w środowisku lokalnym. W związku z tym dyr. Katarzyna Góralska wystąpiła z prośbą do Urzędu Miasta Płocka o rozbudowę gmachu szkoły. Jako pierwsze oddano dobudowane segmenty nad aulą i salą gimnastyczną, a uzyskano w ten sposób 2 sale lekcyjne i salę korekcyjną na potrzeby zajęć wychowania fizycznego. Powstały też boiska szkolne . Do użytku oddano pomieszczenia 27 stycznia 2008 roku.

1 września 2006 na emeryturę przeszła wicedyrektor Mirosława Garstka, a to stanowisko objęła mgr Elżbieta Zaroń. W roku 2008 dyr. Katarzyna Góralska została Mazowieckim Wicekuratorem Oświaty w Warszawie i w związku z tym została oddelegowana do pracy na innym stanowisku. Od 1 września 2008 pełniącym obowiązki dyrektora III Liceum Ogólnokształcącego został mgr Krzysztof Wiśniewski, a na stanowiska wicedyrektorów powołał: mgr Elżbietę Zaroń i mgr Dorotę Cywińską. Zmiany miały szerszy zakres, ponieważ dotychczasowe III LO stało się częścią nowo powołanego Zespołu Szkół nr 3. W jego skład weszła też nowa placówka – Gimnazjum nr 13 z Oddziałami Dwujęzycznymi w Płocku. Rok szkolny 2008/2009 był także czasem intensywnych przygotowań do rozpoczęcia rozbudowy szkoły. Tym razem miała się ruszyć ogromna inwestycja dobudowy dwóch kondygnacji na pierwszym piętrze. W planach było stworzenie dodatkowego ciągu komunikacyjnego, 4 sal lekcyjnych, pomieszczeń gospodarczych, świetlicy, sklepiku szkolnego, nowych szatni i wejścia do Zespołu Szkół nr 3.

Mgr Krzysztof Wiśniewski przystąpił do konkursu na stanowisko dyrektora Zespołu Szkół nr 3. Z dniem 1 grudnia 2008 roku objął to stanowisko. Po rezygnacji 31 sierpnia 2009 r. z funkcji wicedyrektora mgr Elżbiety Zaroń na to stanowisko 1 września 2009 został powołany mgr Marek Żółtowski.

Tymczasem ruszyła zakrojona na wielką skalę rozbudowa szkoły, co było ukoronowaniem wieloletnich starań o uzyskanie właściwej bazy lokalowej. Wreszcie 8 września 2010 roku podpisano protokół przekazania obiektu właścicielowi. Nim to jednak nastąpiło kolejno wykonywano szereg prac remontowych i budowlanych, których kolejność można by w skrócie przedstawić następująco:

  1. nadbudowa auli – 2003,
  2. budowa boiska szkolnego – 2006,
  3. wymiana instalacji elektrycznej – 2008,
  4. nadbudowa szkoły – 2010,
  5. remont generalny – sierpień 2010.

III Liceum oraz Gimnazjum nr 13 z Oddziałami Dwujęzycznymi systematycznie pracują na swój sukces. Wciąż jesteśmy inicjatorami licznych imprez, spotkań, konkursów międzyszkolnych. Wśród rodziców mamy opinię szkoły „przyjaznej uczniowi”, ale konsekwentnej w stawianiu wymagań.

Odwiedzających naszą szkołę nadal zachwyca czystość, ilość kwiatów i obrazów na ścianach. Sprzyja to atmosferze pracy i nauki. Zdaniem społeczności uczniowskiej, to przestrzeń bezpieczna, w której każdy może zadbać o swoją przyszłość.

 Jubileusze